Dyskopatia — pojęcie obejmujące schorzenia krążka międzykręgowego. W większości przypadków jest to pierwszy z etapów choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa.

Z upływem czasu krążek międzykręgowy ulega zmianom degeneracyjnym. Zanikają naczynia krwionośne przebiegające w pierścieniu włóknistym obejmującym jądro miażdżyste, pozostają natomiast puste kanały. Maleje stopień jego uwodnienia, co powoduje zmniejszenie sprężystości. Obciążenia kręgosłupa powodują przemieszczanie jądra miażdżystego do kanałów w pierścieniu włóknistym i dalej do powstawania szczelin i pęknięć.

Te miejsca o zmniejszonej wytrzymałości mogą być wrotami, przez które fragmenty jądra miażdżystego "dysku" mogą się wpuklać do kanału kręgowego i powodować ucisk struktur nerwowych tam przebiegających. Opisany proces ma charakter przewlekły, na jego przebieg mają wpływ czynniki genetyczne, jak również sposób i tryb życia.

Choroba nie leczona postępuje, co związane jest z rozwojem zmian zwyrodnieniowych i rozprzestrzenianiem się ich na sąsiednie przestrzenie międzykręgowe oraz inne odcinki kręgosłupa. Trudność terapii natomiast wynika z faktu, że nie istnieje jeden "złoty" środek ani metoda, która zapewni pełne wyleczenie.

Dyskopatia jest powszechną przypadłością, szacuje się, że w różnym stopniu dotyczy ona aż 30% ludzi z grupy wiekowej 30 - 50 lat. U pacjentów po 60 – tym roku życia zmiany degeneracyjne krążka uważane są za normalne zjawisko towarzyszące procesowi starzenia się. Większość dolegliwości spowodowanych dyskopatią kwalifikuje się do leczenia nieoperacyjnego. U części pacjentów, dolegliwości spowodowane dyskopatią ustępują samoistnie. Leczenie zachowawcze, w pierwszej kolejności, proponowane jest wszystkim tym pacjentom, u których nie doszło do przerwania ciągłości pierścienia włóknistego, bez względu na stopień jego uszkodzenia.

Wskazane w leczeniu dyskopatii są masaże rehabilitacyjne i odpowiednio dobrane ćwiczenia początkowo pod okiem rehabilitanta, a następnie wykonywane samodzielnie.